Ik loop op m’n dooie gemak door de AH te slenteren, als ik in mijn ooghoek iets
\nwaarneem wat ik nog niet eerder heb gezien. Althans, niet hier. Niet in het
\nimmer pittoreske Zaltbommel. Een burka! De zwarte schim fladdert zacht
\nritselend nogal gehaast door het pad met de colaflessen en de zakken chips.
\nMijn ogen volgen haar ongemerkt, en ineens zie ik haar staan. Een heel klein
\nschattig meisje, twee turven hoog, met blond krullend haar, met roze elastiekjes
\nsamengebonden tot twee kleine Pipi Langkous staartjes. Haar grote blauwe
\npoppenogen worden nog groter als ze het zwarte gevaarte op zich af ziet komen.
\nZonder aarzeling gaat het kleine wijsvingertje in de richting van het naderende
\nobject. “Mamaaaa…. wat is dat?” vraagt het kleine ding. “Oh
\nniks lieverd, da’s gewoon maar een mevrouw”. “Owh… maar heeft die
\nhet dan heel koud ofzo?” “Nee schatje, dat hoort zo”. “Nou
\nda’s ook niet handig he… zo word je toch nooit lekker bruin, he Mama?”
\n“Loop nou maar door lieverd”, zegt de inmiddels rood aangelopen
\nmoeder, die beschaamd om zich heen kijkt en het poppetje pruttelend voor zich
\nuit duwt. En de schim? Die mompelde wat onverstaanbaars, om vervolgens net zo
\nsnel als ze gekomen was te verdwijnen tussen de oer-Hollandse stroopwafels en
\nde kokosmakronen… En ik heb vervolgens al grijnzend mijn ding gedaan, nog
\nnagenietend van zoveel (h)eerlijke kinderwijsheid.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ik loop op m’n dooie gemak door de AH te slenteren, als ik in mijn ooghoek iets waarneem wat ik nog niet eerder heb gezien. Althans, niet hier. Niet in het immer pittoreske Zaltbommel. Een burka! De zwarte schim fladdert … Lees verder